behawioryzm


behawioryzm
behawioryzm {{/stl_13}}{{stl_7}}[wym. bihewioryzm a. bihawioryzm a. behawioryzm] {{/stl_7}}{{stl_8}}rz. mnż I, D. -u, Mc. behawioryzmzmie, blm {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'kierunek w psychologii XX w. ukształtowany w Ameryce przez Jana Watsona, zakładający zdobywanie informacji o człowieku tylko przez obserwację jego zachowania i postępowania oraz badanie reakcji człowieka, nie zaś niedostępnej dla obserwatora{{/stl_7}}{{stl_7}} jego psychiki, wnętrza' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'w literaturze: tendencja w powieściopisarstwie amerykańskim okresu międzywojennego odznaczająca się rezygnacją z tzw. analizy psychologicznej na rzecz charakteryzowania bohatera poprzez jego zewnętrzne reakcje' <ang.> {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • behawioryzm — [wym. bihewioryzm] m IV, D. u, Ms. behawioryzmzmie, blm psych. «kierunek w psychologii, uznający za przedmiot badań tylko dostrzegalne zachowanie się ludzi i zwierząt, nie zaś niedostępne dla obserwatora zjawiska psychologiczne» ‹ang.› …   Słownik języka polskiego